Leestijd: 4 minuten

Volg je eigen pad, anders is het nooit goed genoeg

Hey, echt waar: er is géén boek of formule waarin staat dat je op je 24ste getrouwd moet zijn, op je 30ste een kindje moet hebben en op je 35ste carrière gemaakt moet hebben. Toch denken wij migrantenkinderen dit vaak wel. Omdat het ons wordt verteld. Maar wie verzint die zogenaamde regels eigenlijk? Volg je eigen pad. Want óók als je na je 30ste een kindje krijgt is dat nog steeds een prachtig iets. En als je op je 40ste ‘pas’ ontdekt waar je écht gelukkig van wordt in je werk, is dat het allermooiste wat er is! En als je laat in het leven trouwt of een keer hertrouwd, is dit nog steeds een zegen!

Laat je niet gek maken door de meningen van anderen. Juíst in de keuze om iets anders te doen dan anderen, kun je jouw grootste kracht vinden. Investeer in je passies. Durf ervoor te gaan. Laat de ruis om je heen je eigen geluk niet teveel vertroebelen.

 

 

De vader, de zoon en de ezel…

Ken je dat verhaal van de vader, de zoon en de ezel?

Ergens hoog in de bergen van de Himalaya woonden een vader en een zoon. Op een dag zei de vader tegen de zoon: “Kom zoon, we gaan een rit door de bergen maken en we nemen de ezel mee.” Om de zoon na enige tijd te ontlasten, zette de vader zijn zoon op de rug van de ezel. Niet veel later kwamen zij tegenliggers tegen, die fluisterden: “Zie daar, de wereld op zijn kop. Een gezonde jongen die rustig op de rug van de ezel zit, terwijl zijn arme, vermoeide vader bijna niet vooruit komt.” De jongen hoorde dit, schaamde zich en stapte af. Hij wilde de rit alleen vervolgen als zijn vader op de rug van de ezel zou zitten. De vader stemde in en zo vervolgden ze hun tocht.

Moet je zien…

Even later hoorde ze stemmen: “Moet je zien… wat een ontaarde vader. Hij zorgt voor zichzelf en laat zijn arme kind lopen.” Na dit verwijt zei de zoon: “Kom vader, laten we samen op de ezel zitten.” Ook daar had een voorbijganger binnen de kortste keren wat van te zeggen: “Kijk die arme ezel eens. Zijn rug zakt door onder het gewicht van deze twee dierenbeulen.”

Doe wat je eigen hart je ingeeft

De jongen stapte gefrustreerd af. Samen met zijn vader vervolgden ze hun toch te voet, met de ezel lopend naast hen. Ook toen bleef het commentaar ze niet bespaard. “Kijk deze dwazen eens”, werd er gezegd. “Ze lopen zichzelf af te beulen in de brandende zon, zonder dat één van de twee eraan denkt om op de ezel te gaan zitten.” De zoon ving dit op en bereikte zijn frustratiegrens. De vader wendde zich tot zijn zoon en kalmeerde hem. “Ach zoon, hoe je je ook gedraagt, er zullen altijd mensen zijn met op- of aanmerkingen. Je kunt daarom maar beter gewoon doen, wat je eigen hart je ingeeft.”

Volg je eigen pad anders is het nooit goed genoeg

Volg je eigen pad anders is het nooit goed genoeg

Dit verhaal is een prachtig symbool voor de prestatiedruk die migrantenkinderen vaak wordt opgelegd in Aziatische culturen.

Als je geboren wordt begint het in sommige Aziatische culturen al: “Ah ben je een meisje. Geen jongen dus…”. Jongens worden in sommige gevallen nog steeds als ‘beter’ gezien, omdat zij naamhouders/stamhouders zijn. Vervolgens moet je gaan presteren: naar school gaan, goede punten halen, geen relatie hebben ter afleiding en bij voorkeur de universiteit afronden. Dan wordt er ook nog eens gekeken of je het allemaal wel in één keer hebt gehaald en of je goede cijfers op je diploma hebt staan. Daar stopt het nog niet: dan wordt er gekeken of je wel een baan hebt, een mooi koophuis en voldoende spaargeld.

Zo gaat het alsmaar door en door

Heb je een relatie – en bij voorkeur een relatie met iemand uit dezelfde cultuur? En heeft je partner een goede familieachtergrond, een hoge opleiding en een goed inkomen? Ben je getrouwd? En hebben jullie al kinderen? Zo niet, dan wordt je toch een beetje vragend aangekeken wanneer jullie aan kinderen beginnen… En staat er al wel een dikke auto voor de deur? En als je dan kinderen hebt… dan wordt er op z’n minst verwacht dat er één jongen tussen zit. Zo gaat het alsmaar door en door.

Het is nooit goed genoeg. Mensen hebben altijd wel wat om te ‘zeuren’. Zo lang je naar de verwachtingen van anderen leeft, kom je bijna niet toe aan je eigen leven. En dat is zonde! Want je hebt maar één leven. En er is niemand die beter weet waar jij gelukkig van wordt, dan jij zelf!

 

The world needs you to be you.

JAY SHETTY.

 

Je bent het jezelf verschuldigd

Je bent het jezelf verschuldigd om je allermooiste leven te leiden. Als migrantenkinderen zijn we gevoelig voor prestatiedruk. Er zijn zoveel verwachtingen van anderen waaraan we willen voldoen. Maar vraag je eens af: weet degene waar jij naar luistert ook ECHT wat jou gelukkig maakt? Of legt diegene jou iets op vanuit zijn of haar beeld van geluk? Misschien is het wel tijd om voor jou te ontdekken wat JOU gelukkig maakt. En om daar dan ook actie op te ondernemen.

Ben je nu oprecht gelukkig in wat je doet? En in wie je bent? Door je eigen pad te volgen zal je misschien niet direct goedkeuring krijgen van je ouders, familieleden of vrienden, maar zie het als een kans om de wereld te verkennen. En om jezelf ergens in te bewijzen.

Uiteindelijk hebben we, ook als migrantenkinderen, allemaal onze eigen, unieke talenten. Het ‘normale’ onderwijs kan je helpen je te ontwikkelen, maar je vindt pas echt jouw geluk en onderscheidende kracht als je voor jezelf durft te kiezen. Wat iedereen ook zegt.

Geloof in jezelf. En dan zullen anderen ook in jou gaan geloven.